geen vliegschaamte, maar groene trots

Op 20 februari plaatste Trouw mijn ingezonden brief ‘Groene Trots positiever dan Vliegschaamte’. Hieronder ook nog eens de pure and unadulterated version:

“De afgelopen tijd is het veel in het nieuws: de trein wint aan populariteit, en er wordt Europees stevig ingezet op het verbeteren van internationale treinverbindingen. Vaak wordt hierbij gewezen naar ‘vliegschaamte’ als oorzaak: de drempel die men voelt om het vliegtuig te nemen, vanwege de schade die dit aanbrengt aan het milieu.

Ik zie een ander fenomeen opkomen: groene trots. In plaats van mensen die niet langer willen kiezen voor het vliegtuig, hebben we het over mensen die een positieve keuze willen maken voor de trein. Vanwege het comfort, vanwege de schoonheid van de reis, én vanwege het groene karakter van de keuze.

Groene trots kan slaan op een alternatieve keuze bij je vakantie. Niet met het vliegtuig naar Thailand, maar met de trein een reis maken langs de Middellandse Zee: Trouw schreef begin dit jaar al over deze treintrots. Maar groene trots is breder dan die keuze voor de trein.

Groene trots kan slaan op een omslag naar een smakelijk plantaardig dieet, waarbij steeds meer de mogelijkheden van lekker veganistisch eten wordt benadrukt.

Groene trots kan slaan op andere keuzes maken bij je consumptiepatroon. Niet langer geld uitgeven aan pakketjes die met vrachtwagens worden afgeleverd, maar direct inkopen bij (stads)landbouwinitiatieven in de buurt.

Groene trots kan slaan op je kleding voortaan bij, steeds betere, tweedehands winkels kopen, of een onderling ruilsysteem bedenken.

Veel onderdelen van deze groene trots zijn al voor iedereen toegankelijk en betaalbaar – en daarom ook zo populair. Veganistisch eten en groen inkopen is voor iedereen een optie. Voor andere zaken, zoals lange treinreizen en het verduurzamen van je woning, geldt dat nog niet genoeg. Het is dan ook aan de politiek om ook die mogelijkheden voor iedereen beschikbaar te maken en groene trots tot een nog groter succes te maken: een trots die maakt dat mensen niet uit een schuldgevoel ergens van afzien, maar een positieve keuze maken voor gedrag dat hun ecologische voetafdruk verkleint.”

Bestuurscommissie zeven november: het Sint Jacob

De hoofdmoot van onze vergadering bestond uit de bespreking van de sloop van het voormalig verpleegtehuis Sint Jacob aan de Plantage Middenlaan. Voor dit verpleegtehuis komen ouderenwoningen in de plaats en zaken zoals een huisarts en een apotheek. Het gebouw wordt erg groot – zo groot als het bestemmingsplan maximaal toelaat, en dan nog net een beetje meer. En het wordt lelijk (maar voldoet aan de eisen van de commissie welstand). Lees meer

Het was een leuke campagne

De afgelopen maanden hield ik mij druk bezig met het ondersteunen van de campagne van GroenLinks voor de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Hier een verslagje met foto’s.

 

Het was een gevoel dat bij veel mensen leefde na de Brexit en de Amerikaanse verkiezingen: ‘We leven in een scharnierpunt van de geschiedenis’. Het leefde bij mij in elk geval. De angst voor een gigantisch (extreem-)rechts blok in de tweede kamer, het verder opleven van anti-Europees denken, van nog minder ruimte voor gelijkheid, emancipatie, solidariteit, noem het maar op. Wat doe je dan? Je gaat de straat op.

 

Het begon met een kleiner groepje

 

Elke paar weken (en toen elke week, en toen elke dag) gingen GroenLinksers de straat op. In Nieuw-West, Zuidoost, Noord, West, Zuid, Oost én natuurlijk thuisbasis Centrum. Aanbellen, vragen wat er speelt, vragen beantwoorden of doorgeven, en door naar de volgende. Soms was er een sneeuwstorm en soms was het heerlijk weer.

 

Soms (vaak) gingen er kandidaat-Kamerleden mee

 

Vooral opvallend: de sfeer, de energie en de opkomst. Mensen kwamen van jong tot oud bij ons aankloppen om mee langs de deuren te gaan. Om mensen op te roepen vooral te gaan stemmen. Omdat ze iets wilden doen wat verschil maakte. Om eens met mensen van buiten hun bubbel te spreken.

 

11 maart was de opkomst nog wat hoger

 

En dat werkte. We haalden helaas niet die 76 zetels in de kamer waar ik op hoopte, maar we werden wel de grootste op links, de grootste partij onder jongeren en de grootste partij in Amsterdam. Volgende verkiezingen de volgende stap. En we blijven, campagne of geen campagne, langs de deuren gaan. Zaterdag 8 april bijvoorbeeld. Dus sluit je aan, en ga mee langs die deuren.

En dit is dus wat er mis is met de woningmarkt in Amsterdam

Toen GroenLinks, PvdA en D66 in maart 2014 in Centrum een bestuursakkoord sloten, benoemden we een paar zaken waar we het niet over eens waren. De belangrijkste daarvan was onze visie op de woningmarkt. De klassieke tegenstelling tussen links en (centrum)rechts in Amsterdam is dat links opkomt voor de sociale huurwoningen, en rechts benadrukt dat er woningen in het middensegment moeten worden gecreëerd. Ook in ons stadsdeel liepen we tegen dit verschil van inzicht aan. De twee jaar die sinds dat bestuursakkoord zijn gepasseerd hebben duidelijk gemaakt dat we allemaal gelijk hadden in onze probleemanalyse, en als er niets verandert, lost niemand die problemen op.

Sinds de verhuurdersheffing van minister Blok (VVD) van 2013 en de aantrekkende woningmarkt in Amsterdam van ongeveer diezelfde tijd zien we de stad steeds sneller uiteenscheuren. Sociale huurwoningen verdwijnen of worden geliberaliseerd, en vanwege de voor corporaties geldende regels mogen zij niet een woning verhuren van meer dan €710,-. Die woning wordt dus verkocht en door de volgende verhuurder voor meer dan €1000,- verhuurd – want zij vindt er de huurder voor.

ciske

Ciske woont in 2020 niet meer in de Czaar Peterbuurt, maar buiten de ring.

Wat er overblijft is een kaalgeslagen stad. Het vinden van een sociale huurwoning in Amsterdam binnen de ring staat gelijk aan het winnen van de loterij. Een middenhuurwoning is in deze markt vrijwel net zo onwaarschijnlijk. Als je meer dan €1000,- euro huur moet betalen, vraagt je verhuurder waarschijnlijk een jaarinkomen van minstens €50.000,- bruto (immers: een brutosalariseis van meer dan 4x de huur).

Als lokaal politicus heb ik het gevoel met pannetjes door een huis met een lekkend dak te rennen, want overal sijpelen de betaalbare woningen weg. De corporaties kunnen elke euro maar één keer uitgeven en verkopen daarom het liefst hun duurste bezit. De markt is zo oververhit dat er geen enkele échte middenhuurwoning meer overblijft. Wat gebeurt er ondertussen in Den Haag, waar ze de dakpannen zouden kunnen vervangen? Het kabinet maakt ook kleine woningen nog veel duurder en de verhuurdersheffing wordt niet heroverwogen.

Tweet Van der Burg

Bedankt Eric!

Alleen verstrekkend ingrijpen van de overheid kan de stad nu nog redden. De corporaties moeten in ere worden hersteld: zonder ze hun financiële slagkracht terug te geven blijven ze een tandeloze leeuw. Daarnaast moet ze ook in staat worden gesteld middenhuurwoningen te gaan verhuren – en dan échte, dus van bijvoorbeeld €800,- per maand. Overal in de stad moeten woningen beschikbaar zijn voor iedereen, of we gaan naar een stad toe die uit twee delen bestaat: binnen de ring een gated community, met Stef Blok als poortwachter, en daarbuiten plek voor iedereen die minder dan een halve ton verdient.

Bestuurscommissie 2 februari: Mengformules

Er werden natuurlijk meer onderwerpen besproken, maar ik sloeg bij deze vergadering nogal aan op het voorstel om te experimenteren met mengformules: een combinatie van winkel en horeca. In dit experiment wordt er in de Czaar Peterstraat en in de Westerstraat veel meer toegestaan aan winkels op het gebied van mengformules. Winkels mogen er (en dat mag nu niet/minder) de komende twee jaar tot 50% van hun vloeroppervlak gebruiken om er horeca zonder alcohol te zijn. Dit is (min of meer) wat ik er in de vergadering over zei. De discussie valt hier terug te kijken (agendapunt 5).

 

‘Ik heb het al eerder laten merken: ik ben geen groot voorstander van dit, en andere experimenten. Ik verwacht van dit experiment de volgende uitkomst: Op de Westerstraat is er over twee jaar niet zoveel veranderd; er wordt wat meer koffie verkocht. In de Czaar Peterstraat gaat het marginaal beter. Omdat deze mengformules niet leiden tot meer overlast wordt het experiment door de liberale meerderheid in deze bestuurscommissie beschouwd als een succes. Wat is daarvan vervolgens de consequentie?

Lees meer

Initiatiefvoorstel ‘Bescherm de voetganger; eerherstel voor het Amsterdammertje’

Ik had de eer en het genoegen om de afgelopen maand samen te werken met gemeenteraadslid Zeeger Ernsting. Eerdere tweets van hem leidden al tot een rondvraag van mij in de bestuurscommissie; vandaag dient hij ons initiatiefvoorstel in de gemeenteraad in met voorstellen om de voetganger beter te beschermen. Hieronder de tekst en wat links naar het voorstel in de pers en op de site van GroenLinks.

 

Het Amsterdammertje is voor bewoners van de stad, van jong tot oud, nog steeds een bekend gezicht. Bij het bestuur van de stad is het paaltje echter al bijna twintig jaar in ongenade geraakt. In 1997 zorgde de komst van de Dienst Stadstoezicht ervoor dat er – met name langs de grachten – minder parkeerplaatsen hoefden te komen en dat de Amsterdammertjes konden verdwijnen. De dienst zou er immers voor zorgen dat er op foutgeparkeerde auto’s gehandhaafd zou worden. De paaltjes waren niet langer nodig, en het nieuwe aanzicht van de straat werd vastgelegd in de beleidsdocumenten ‘Een pracht van een gracht. Nieuw Standaard Grachtenprofiel’(1997) en het ‘Handboek Inrichting Openbare Ruimte’, of ‘HIOR’ (2000)

Lees meer

Bestuurscommissie 12 januari 2016

Waar hadden we het over?

 

Rondvraag 

  • Naar aanleiding van een mailtje dat ik kreeg van een buurtbewoner, gevraagd of er extra fietsparkeerplekken kunnen worden gecreëerd op de Herengracht ter hoogte van hotel The Hoxton – en waarom deze bewoner en de manager van het hotel alleen een smsje met een afwijzing van zo’n voorstel krijgen wanneer zij een verzoek indienen.
  • Conclusies van het rapport ‘Gebruikers van het fietspad in de stad‘ deden uitgebreid de ronde in de (sociale) media recentelijk. Volgens mij is het een uitstekend rapport om eens te bespreken in onze vergadering.

Lees meer

Bestuurscommissie 5 januari 2016

Waar hadden we het over?

 

Definitief ontwerp Dijksgracht West

In de vergadering van 15 december was dit punt al voorbereidend besproken, met de voorlopige uitkomst dat de commissie een smallere weg en een bredere stoep wilde dan de CentraleVerkeersCommissie. Dit was een compromis tussen wat bewoners wilden (een smalle rijweg, een smalle stoep en het zoveel mogelijk intact houden van de huidige situatie) – en wat partijen als ProRail en de Brandweer van ons vroegen (een veel bredere rijweg). Onze breed gedeelde conclusie was dat nooddiensten als het écht moet met twee wielen gebruik kunnen maken van de bredere stoep. In het dagelijks gebruik kunnen mensen in rolstoel of met rollator daar gebruik van maken, terwijl die nu op de weg hun plek moeten bevechten. Wordt ongetwijfeld vervolgd in de gemeenteraad – die hopelijk de door mij bepleite VErZInkbare Paal (of, in afgrijselijk jargon: VEZIP) ook nog plaatst om het voetgangersgebied af te sluiten voor autoverkeer.

Lees meer

Een ander geluid is geen censuur

Dit artikel begon als een opiniebijdrage. De Volkskrant had geen interesse, maar de drempel om het te plaatsen op mijn eigen site is gelukkig wat lager. Het is een reactie op dit artikel.

 

Pas op! Hier volgt een bijdrage die u waarschijnlijk Politiek Correct vindt! Als u bij deze woorden altijd al kippenvel kreeg, raad ik u aan niet door te lezen. Mocht u het vrije woord (in al haar vormen) daarentegen een warm hart toedragen, leest u dan nog even verder – in uw safe space, kussenfort, of waar u ook wilt.

Lees meer